یک روزنامه: سکوت دولت در برابر جنگ خاموش طالبان علیه ایران

روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: از روزی که طالبان حکومت افغانستان را با حمایت آمریکا در دست گرفت تا امروز هر ماه ۵۰ میلیون دلار از آمریکا دریافت می‌کند. به گزارش عصر ایران، سرمقاله نویس روزنامه جمهوری اسلامی با در انتقاد از تسامح وزارت خارجه با حکومت طالبان نوشت: یکی از دلایل اینست که طالبان با تعطیل کردن نهادهای مردمی مرتبط با ایران، برخورد با اقوام حامی ایران، مظاهر مختلف تشیع و ظرفیت‌های هواداری از ایران با زیرکی فوق‌العاده‌ای مشغول محروم ساختن ایران از حمایت‌های مردمی کشور همسایه شرقی است. – اکنون بار دیگر مرزهای شرقی ایران شاهد هجوم اتباع غیرمجاز افغانی است که در نقاط مختلف کشورمان پراکنده می‌شوند و هیچ نظارتی بر آنها نیست. – چگونه می‌توان پذیرفت این مهاجمان، عوامل طالبان برای انجام مأموریت‌های ویژه نیستند؟ – آیا در برابر این جنگ خاموش که طالبان علیه ایران و به نفع دشمنانمان شروع کرده، دستگاه سیاست خارجی و وزارت کشور ما وظیفه‌ای غیر از سکوت ندارند؟! متن کامل این یادداشت را می توانید در ادامه بخوانید. روزنامه جمهوری اسلامیسرمقاله جنگ خاموش طالبان علیه ایران از اولین روزهای سلطه مجدد طالبان بر افغانستان در سال ۱۴۰۰ هنگامی که روزنامه جمهوری اسلامی خطر حاکمیت خودخوانده این گروه تروریست را بر کشور همسایه شرقی ایران گوشزد کرد و هشدار داد، عده‌ای این هشدار را به معنای مخالفت با افغان‌ها تلقی کردند و با تطهیر طالبان تلاش کردند سیاست همراهی با طالبان را موجه جلوه دهند. بعضی سیاستمداران ایرانی به این هم اکتفا نکردند و آشکارا گفتند طالبان بر آمریکا پیروز شده و به ۲۰ سال اشغال افغانستان توسط آمریکا خاتمه داده است! بعضی از صاحب‌منصبان شاغل در وزارت خارجه کشورمان یک پله هم بالاتر رفتند و گفتند طالبان یک نهضت آزادیبخش است زیرا با آمریکا درافتاده و پای آمریکا را از افغانستان قطع کرده است!! کسانی که از پیمان ۴۰۰ صفحه‌ای طالبان با آمریکا خبر داشتند و می‌دانستند دولت آمریکا با طالبان برای رساندنش به قدرت تفاهم کرده تا این گروه تروریستی به مثابه یک نیروی نیابتی برای واشنگتن در یکی از حساس‌ترین نقاط منطقه در زمان‌های مقتضی وارد عمل شود، از اینهمه فاصله گرفتن دستگاه سیاست خارجی ایران و بعضی سیاستمداران کهنه‌کار این کشور با واقعیت آشکار ولی بسیار تلخی که در افغانستان رخ داده بود، بشدت متعجب بودند. چگونگی خروج اشرف غنی رئیس‌جمهور از کابل با چمدان‌های پر از دلار، سلطه سریع و بدون درگیری طالبان بر کابل و سایر شهرهای افغانستان، برجای ماندن انواع سلاح‌های آمریکائی در پایگاه نظامی بگرام و سایر پایگاه‌هائی که به دست طالبان افتاده بودند و نوع تعامل اشغالگران آمریکائی با طالبان در روزهای تحویل و تحول حاکمیت در آن روزها همگی روشن‌ترین نشانه‌ها برای نشان دادن وابستگی تام و تمام طالبان به آمریکا و قرار و مدارهای پشت ‌پرده این دو برای شکل‌گیری حاکمیت نیابتی در افغانستان بودند ولی بسیار عجیب بود که مدعیان فهم سیاست خارجی این واقعیت آشکار را نمی‌فهمیدند و یا به صلاح نمی‌دانستند که بفهمند. از روزی که طالبان حکومت افغانستان را با حمایت آمریکا در دست گرفت تا امروز هر ماه ۵۰ میلیون دلار از آمریکا دریافت می‌کند، با سیاست‌های آمریکا در منطقه هیچ مشکلی ندارد، کوچک‌ترین اقدامی برای مقابله با جنایات رژیم صهیونیستی علیه مردم مسلمان غزه نمی‌کند، افغانستان را به کانون فعالیت بیش از ۲۰ گروه تروریستی تبدیل کرده، عواملش را به داخل ایران نفوذ داده و با چندین انفجار در شهرهای مختلف ایران عده‌ای را به خاک و خون کشیده، در برابر قانون حقابه ایران از هیرمند گردن‌کلفتی می‌کند، در تهران و مشهد و کرج جوخه‌های ترورش مخالفان افغانی طالبان را که به ایران پناهنده شده‌اند به قتل می‌رسانند و در عین حال سفارت افغانستان در تهران و کنسولگری‌های مشهد و زاهدان را هم در اختیار دارد. مهم‌تر اینکه وزارت خارجه ایران انواع تسهیلات را در اختیار طالبان قرار می‌دهد و بابت ترورهای سیاسی ارتکابی هم به آنها نمی‌گوید بالای چشمتان ابرو! آمریکا هم که به هر کشوری که زیر بارش نرود انواع برچسب‌های ضدیت با حقوق بشر و ضددموکراسی می‌زند، طالبان را از این ایرادها معاف کرده و ۵۰ میلیون دلار ماهانه را به حکومتی می‌دهد که نه انتخابات برگزار می‌کند، نه قانون اساسی دارد، نه حقوق زنان را رعایت می‌کند و نه برای آزادی و حقوق قانونی شهروندانش پشیزی ارزش قائل است. یکی از دلایل اینست که طالبان با تعطیل کردن نهادهای مردمی مرتبط با ایران، برخورد با اقوام حامی ایران، مظاهر مختلف تشیع و ظرفیت‌های هواداری از ایران با زیرکی فوق‌العاده‌ای مشغول محروم ساختن ایران از حمایت‌های مردمی کشور همسایه شرقی است، سرمایه‌ای که در زمان تهاجم آمریکا و رژیم صهیونیستی می‌تواند به نفع ایران وارد عمل شود ولی طالبان با این سیاست خود این سرمایه را زمین‌گیر می‌کند. علاوه بر این، اکنون بار دیگر مرزهای شرقی ایران شاهد هجوم اتباع غیرمجاز افغانی است که در نقاط مختلف کشورمان پراکنده می‌شوند و هیچ نظارتی بر آنها نیست. چگونه می‌توان پذیرفت این مهاجمان، عوامل طالبان برای انجام مأموریت‌های ویژه نیستند؟ آیا در برابر این جنگ خاموش که طالبان علیه ایران و به نفع دشمنانمان شروع کرده، دستگاه سیاست خارجی و وزارت کشور ما وظیفه‌ای غیر از سکوت ندارند؟