پس از پیروزی دموکرات‌ها، کنگره می‌تواند بودجه جنگ ایران را قطع کند اما چنین کاری نخواهد کرد؛ هزینه سیاسیِ احتمالیِ خودداری از تأمین بودجه نیروهای نظامی بسیار بالاست / وقتی رؤسای‌جمهور اکثریت خود را در کنگره از دست می‌دهند، معمولاً بر سیاست خارجی متمرکز می‌شوند؛ حوزه‌ای که کنترل بیشتری بر آن دارند/ این وضعیت اغلب آن‌ها را به سمت اقدامات جسورانه و ابتکارهای بزرگ سوق می‌دهد

ریچارد فانتین، مقام سابق شورای امنیت ملی آمریکا معتقد است که پس از پیروزی دموکرات ها در انتخابات میان‌دوره ای در مسائل کلیدی سیاست خارجی، تداوم سیاست‌های کنونی بیش از تغییر محتمل است. به گزارش «انتخاب»؛ وی نوشت: انتخابات میان‌دوره‌ای برگزار شده است. این انتخابات چه معنایی برای سیاست خارجی آمریکا دارد؟ تحلیل نهایی: ۱. به نظر می‌رسد با یک موج آبی روبه‌رو هستیم. پایگاه ریل‌کلیرپالیتیکس اکنون پیش‌بینی می‌کند که دموکرات‌ها با ۵۲ کرسی در برابر ۴۸ کرسی جمهوری‌خواهان، اکثریت سنا را به دست آورند و در مجلس نمایندگان نیز با نتیجه ۲۴۱ در برابر ۱۹۴ کرسی اکثریت داشته باشند. اگر این پیش‌بینی‌ها محقق شوند، اعداد قابل‌توجهی خواهند بود. ۲. با داشتن اکثریت روشن در کنگره و تبدیل شدن رئیس‌جمهور به رئیس‌جمهوری در واپسین دوره زمامداری خود، آیا دموکرات‌ها می‌توانند تغییرات بزرگی در سیاست خارجی آمریکا ایجاد کنند؟ نه، به این سرعت نمی‌توان چنین نتیجه‌ای گرفت. ۳. رئیس‌جمهور همچنان هدایت سیاست خارجی را در دست دارد و در برابر کنگره از مجموعه‌ای از مزیت‌های نهادی و سیاسی برخوردار است. قوه مقننه می‌تواند نقش‌آفرینی کند و گاهی نیز چنین می‌کند، اما در سال‌های اخیر به‌ویژه در برابر قوه مجریه منفعل بوده است. ۴. در مسائل کلیدی سیاست خارجی، تداوم سیاست‌های کنونی بیش از تغییر محتمل است. برای مثال، دموکرات‌ها می‌توانند از قانون اختیارات جنگی استفاده کنند تا به درگیری با ایران پایان دهند. آن‌ها می‌توانند به لغو تعرفه‌های ترامپ علیه کانادا رأی دهند، توافق نفت گازوئیلی او با روسیه را لغو کنند و کمک‌های نظامی به اوکراین ارائه دهند. ۵. اما داشتن اکثریت فقط بخشی از ماجراست. عدد کلیدی، ۳۴ است؛ تعداد آرای سناتورهایی که برای حفظ وتوی رئیس‌جمهور کافی است. اگر قانونی در هر دو مجلس تصویب شود و ترامپ آن را وتو کند، جمهوری‌خواهان تقریباً به‌طور قطع آرای لازم را برای جلوگیری از لغو وتو در اختیار خواهند داشت. ۶. با این حال، کنگره اختیار تعیین بودجه را در دست دارد و بدون تخصیص اعتبارات، هر اقدامی ــ از جمله جنگ با ایران ــ متوقف خواهد شد. بنابراین، کنگره می‌تواند به‌سادگی بودجه این درگیری را قطع کند. ۷. اما چنین کاری نخواهد کرد. هزینه سیاسیِ احتمالیِ خودداری از تأمین بودجه نیروهای نظامی بسیار بالاست. حتی ۲۰ سال پیش، زمانی که طرح‌های وادار کردن آمریکا به خروج از عراق در صحن سنا اکثریت آرا را به دست می‌آوردند، کنگره هرگز بودجه جنگ را قطع نکرد. افزون بر این، حتی برای مخالفان جنگ نیز روشن نیست که کنار کشیدن ساده از آن، موقعیت آمریکا را بهبود می‌بخشد. ۸. ممکن است برخی اقدامات تصویب شوند؛ به‌ویژه اگر به لوایحی پیوست شوند که ظاهراً تصویب آن‌ها اجتناب‌ناپذیر است. برای مثال، احتمال دارد مقرراتی برای جلوگیری از توافق‌ها با روسیه تصویب شود. شاید کمک‌ها یا فروش تسلیحات به اسرائیل مشروط شود. همچنین ممکن است محدودیت‌هایی بر صادرات فناوری به چین اعمال شود. ۹. با این حال، در مجموع، تأثیر انتخابات میان‌دوره‌ای بر سیاست‌گذاری محدود خواهد بود. اما پیامدهای آن برای عرصه سیاست داخلی بسیار گسترده‌تر خواهد بود. ۱۰. وقتی رؤسای‌جمهور اکثریت خود را در کنگره از دست می‌دهند، معمولاً از پیگیری ابتکارهای بزرگ داخلی ــ مانند لوایح عظیم و جاه‌طلبانه ترامپ با عنوان «لایحه بزرگ و زیبا» ــ دست می‌کشند و به‌جای آن بر سیاست خارجی متمرکز می‌شوند؛ حوزه‌ای که کنترل بیشتری بر آن دارند. این وضعیت اغلب آن‌ها را به سمت اقدامات جسورانه و ابتکارهای بزرگ سوق می‌دهد. تلاش برای برقراری صلح میان اسرائیل و فلسطینی‌ها نمونه کلاسیک چنین رویکردی است. این مسئله به‌ویژه در دو سال پایانی دوره دوم ریاست‌جمهوری اهمیت دارد. ۱۱. دموکرات‌ها جلسات نظارتی کنگره برگزار خواهند کرد و تحقیقات گسترده‌ای درباره دولت ترامپ به راه خواهند انداخت. این اقدامات معمولاً بخش قابل‌توجهی از وقت و توجه قوه مجریه را به خود اختصاص می‌دهد. این وضعیت، به‌طور متناقض، ممکن است رئیس‌جمهور را به صرف وقت بیشتری در سفرها و پیگیری دستاوردهای بزرگ سیاست خارجی سوق دهد؛ دستاوردهایی که از نگاه خودش موفقیت‌آمیز محسوب می‌شوند. ۱۲. در این میان، شمار بیشتری از جمهوری‌خواهان در مسائل کلیدی امنیت ملی از ترامپ فاصله خواهند گرفت. این روند همین حالا نیز آغاز شده است؛ مخالفت با توافق نفت گازوئیلی با روسیه و درخواست نامزدهای جمهوری‌خواه سنا برای پایان دادن به جنگ با ایران، نمونه‌هایی از آن هستند. چنین مخالفت‌هایی هزینه سیاسی رویکرد دولت را افزایش می‌دهد و ممکن است در برخی موارد، دولت را به تغییر مسیر وادار کند. ۱۳. کارزار انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ عملاً از فردا آغاز می‌شود. رئیس‌جمهور به سیاستمداری در واپسین دوره زمامداری خود تبدیل شده و رهبران سیاسی رقابت برای تثبیت جایگاه خود را آغاز خواهند کرد. در هر دو حزب، نبردی بر سر جهت‌گیری آینده سیاست خارجی شکل خواهد گرفت. در حزب دموکرات، ترقی‌خواهان و میانه‌روها برای تعیین مسیر حزب رقابت می‌کنند و جمهوری‌خواهان نیز در پی تدوین رویکردی در دوران پس از جنبش ماگا خواهند بود. ۱۴. دولت‌های خارجی نیز نگاه خود را فراتر از کاخ سفید کنونی خواهند برد و خود را برای آینده آماده خواهند کرد. برخی از آن‌ها منتظر پایان دولت ترامپ می‌مانند و توافق‌هایی را که نمی‌پسندند به تأخیر می‌اندازند. همچنین ارتباطات خود را با افرادی که احتمال می‌رود در دولت آینده به قدرت برسند، از سر خواهند گرفت. ۱۵. در ماه‌های اخیر، این عبارت بارها شنیده شده است: «شاید بعد از انتخابات میان‌دوره‌ای اوضاع تغییر کند.» ممکن است سیاست خارجی در برخی حوزه‌ها تغییر کند، اما در بخش‌های بیشتری از آن، شرایط به همان شکل باقی خواهد ماند. در همین حال، همه بیش از پیش نگاه خود را به آینده معطوف خواهند کرد.