ورود مجدد قطر به میانجی‌گری بین ایران و آمریکا، به معنای یک گشایش دیپلماتیک قریب‌الوقوع نیست/ وضعیت کنونی پایدار نیست؛ این شرایط واشنگتن و تهران را در برابر وقوع حادثه‌ای آسیب‌پذیر می‌گذارد که می‌تواند به رویارویی بسیار گسترده‌تری منجر شود؛ برای دولت ترامپ این مسئله با نزدیک‌تر شدن به انتخابات میان دوره‌ای اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند/ به‌ وضوح، دیپلماسی دوباره در حال حرکت است

دنیس سیترونوویچ عنوان کرد: وضعیت کنونی پایدار نیست. این شرایط به جای کاهش تنش، انگیزه‌هایی برای تشدید آن ایجاد می‌کند، فشار بر بازارهای جهانی انرژی را حفظ می‌کند و هم واشنگتن و هم تهران را در برابر وقوع حادثه‌ای آسیب‌پذیر می‌گذارد که می‌تواند به رویارویی بسیار گسترده‌تری منجر شود. به گزارش انتخاب, دنیس سیترونوویچ، عضو اندیشکده شورای آتلانتیک نوشت: قطر بار دیگر وارد عرصه دیپلماسی شده است تا در تلاش برای جلوگیری از دور تازه‌ای از تشدید تنش میان واشنگتن و تهران باشد. این موضوع مهم است، اما به این معنا نیست که یک گشایش دیپلماتیک قریب‌الوقوع است. دنیس سیترونوویچ تأکید کرد: مشکل اساسی همچنان پابرجاست: نشانه چندانی وجود ندارد که تهران آماده باشد موضع خود را درباره تنگه هرمز به‌طور قابل‌توجهی تعدیل کند. محسن رضایی، رئیس شورای عالی امنیت ملی ایران، به‌طور علنی تأیید کرده است که شروط تهران از طریق میانجی‌های قطری به واشنگتن منتقل شده است. همزمان، ایران همچنان در کنار ارسال پیام‌های دیپلماتیک، هشدارهایی درباره آمادگی خود برای تشدید بیشتر تنش مطرح می‌کند. وی ادامه داد: با این حال، یک موضوع به‌طور فزاینده‌ای برای همه طرف‌های درگیر روشن می‌شود: وضعیت کنونی پایدار نیست. این شرایط به جای کاهش تنش، انگیزه‌هایی برای تشدید آن ایجاد می‌کند، فشار بر بازارهای جهانی انرژی را حفظ می‌کند و هم واشنگتن و هم تهران را در برابر وقوع حادثه‌ای آسیب‌پذیر می‌گذارد که می‌تواند به رویارویی بسیار گسترده‌تری منجر شود. برای دولت ترامپ، این مسئله با نزدیک‌تر شدن ایالات متحده به انتخابات میان‌دوره‌ای اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. واشنگتن انگیزه‌های قدرتمندی برای تثبیت بازارهای انرژی و جلوگیری از کشیده شدن آمریکا به یک جنگ بزرگ دیگر در خاورمیانه دارد. او اضافه کرد: از همین رو، تهدیدهای ترامپ درباره تشدید بیشتر اقدامات نظامی را باید در چارچوب مذاکرات نیز درک کرد. این تهدیدها ممکن است صرفاً پیام‌رسانی نظامی نباشند، بلکه تلاشی برای افزایش اهرم فشار بر تهران همزمان با آغاز یک تلاش دیپلماتیک دیگر باشند. اما مانع اصلی تغییری نکرده است. هر دو طرف ممکن است در اصل خواهان توافق باشند، اما برداشت‌های بسیار متفاوتی از شکل و محتوای چنین توافقی دارند. عضو اندیشکده شورای آتلانتیک گفت: تهران در اصل می‌خواهد به چارچوب تفاهم‌نامه ژوئن بازگردد، اما بر اساس تفسیر خود از آن تفاهم؛ از جمله تعهدات مربوط به محاصره دریایی، دارایی‌های ایران، تحریم‌ها و ترتیبات آتی حاکم بر کشتیرانی در تنگه هرمز. او عنوان کرد: واشنگتن با محاسبات سیاسی متفاوتی روبه‌روست. بازگشت به توافقی اساساً مشابه توافق قبلی برای رئیس‌جمهور ترامپ دشوار خواهد بود، به‌ویژه پس از انتقادهایی که تفاهم‌نامه اولیه در میان محافل محافظه‌کار در واشنگتن برانگیخت. دنیس سیترونوویچ اظهار کرد: بنابراین، بار دیگر به همان پرسش اساسی نزدیک می‌شویم که طی ماه‌های گذشته محور این بحران بوده است: اگر واشنگتن و تهران هر دو می‌خواهند از وقوع یک جنگ بزرگ دیگر جلوگیری کنند، کدام طرف حاضر است مصالحه کند و در چه زمینه‌ای؟ او ادامه داد: به‌وضوح، دیپلماسی دوباره در حال حرکت است. نقش قطر، پیام‌های ایران از طریق میانجی‌ها و اشاره‌های همزمان ترامپ به دیپلماسی و تشدید نظامی، همگی نشان می‌دهند که طرف‌ها ممکن است بار دیگر به یک نقطه تصمیم‌گیری مهم نزدیک شده باشند. اما میانجی‌گری می‌تواند فاصله‌ها را کاهش دهد؛ نمی‌تواند اختلاف اساسی را از میان ببرد. وی افزود: در نهایت، اگر قرار باشد واشنگتن و تهران از مسیر تشدید تنش به یک چارچوب دیپلماتیک پایدار بازگردند، یکی از دو طرف باید از موضع کنونی خود عقب‌نشینی کند.