شبنم روحی؛ بازی های آسیایی ۲۰۲۶ آیچی ناگویا باردیگر ثابت کرد که زنان ورزشکار ایران می توانند سهم مهمی در مدال آوری کاروان ایران ایفا کنند و افزایش این سهم و البته پایداری این جایگاه به برنامه ریزی، امکانات و بودجه نیاز دارد.
مدال ها را روی سکو اهدا می کنند اما رسیدن به این افتخار سال ها تلاش می خواهد؛ تمرین، حضور در انتخابی، اردوی آماده سازی، مسابقات کسب سهمیه و … همه جزو مراحلی است که یک ورزشکار برای رسیدن به مدال پشت سر می گذارد و پایداری آن هم نیاز به استمرار این شرایط دارد.
مهم ترین موضوع در حال حاضر این است که ورزش زنان پس از پایان بازی‌ها چه شرایطی خواهد داشت؟ روزهای اول تبریک، تقدیر و پاداش است اما آینده قهرمانان مدت ها پس از مسابقه ساخته می‌شود؛ درست زمانی که هیجان رویداد فروکش کرده و ورزشکار برای هدف بعدی به تمرین برمی گرد و حالا حمایت ها اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
اگر می خواهیم موفقیت ها پایدار باشد باید برنامه ای برای ورزشکار و حتی مربی درنظر گرفته شود که اجرای آن قابل اعتماد باشد و هر آنچه که مخل آن است از بین برود.
اهمیت دادن به ورزش زنان فقط به شعار و صحبت نیست و باید در تصمیم های اجرایی قابل رویت باشد. کیفیت اردوها، بودجه مخصوص و حتی توجه رسانه ای باید در وضعیتی باشد که کاملا مسیر پیشرفت را هموار کند. ورزشکار برای برنامه ریزی حرفه ای به ثبات نیاز دارد و شرایط به شکلی باشد که او فقط و فقط به پیشرفت و تمرین فکر کند و نگران اردو یا غذا و حضور در مسابقات برون مرزی نباشد. اینکه قرار باشد هر زمان نزدیک به مسابقه بودیم مسئولان سر تمرین بروند و یادشان بیاید ورزشکار نیاز به توجه و امکانات دارد نه تنها کاری از پیش نمی رود بلکه مدال های به دست آمده به راحتی از بین می رود.
ثبت بهترین نتیجه زنان ایران در تاریخ بازی ها قطعا بیش از گذشته فرصت حضور دختران را در سطح بالای قهرمانی ورزش فراهم می کند و فدراسیون ها و وزارت ورزش باید از این فرصت نهایت استفاده را ببرند و استعدادهای برتر را جذب کنند و آن ها را در مسیر حرفه ای شدن و ورزش قهرمانی قرار دهند. درواقع نباید شرایط به شکلی باشد که همه نگاه ها به شخص مدال آور باشد و پشتوانه سازی به دست فراموشی سپرده شود.
متاسفانه در سال های اخیر ستاره هایی در ورزش زنان بودند که در یک دوره از بازی ها نمایش قدرتمندانه ای داشتند اما به یک باره محو شدند و در رقابت های بعدی شکست های بدی را متحمل شدند و این نشان می دهد باید چنین ستاره های نه تنها از سمت خودشان بلکه از سوی فدراسیون ها و مسئولان نیز حفظ شوند و مسیر درستی را در پیش گیرند.
کسب مدال یک نتیجه قابل اندازه گیری و روشنی است اما اگر قرار به تداوم باشد در آن زمان بحث تصمیم گیری مسئولان پیش می آید. این دوره به پایان رسید و قرار نیست تا دوره بعد دائم از آن گفته و به آن تکیه شود و این موفقیت زمانی ارزش خود را حفظ می کند که ادامه راه پرورش قهرمان و نتیجه گیری قابل لمس باشد.
۲۵۱۲۵۱
