به گزارش توتمنیوز، این خبر بر پایه اطلاعات منتشرشده از سوی مهر فرهنگی تنظیم شده است.
نصرتالله محمودزاده، نویسنده ادبیات پایداری، در دومین نشست «انتقال تجربههای کاربردی یک نویسنده» در انتشارات روایت فتح، درباره تجربه خود در نگارش زندگینامههای داستانی سخن گفت و تأکید کرد که شخصیتسازی نباید جای شخصیتپژوهی را بگیرد. او زندگینامه داستانی را روایتی از «چگونه زیستن» شخصیتها دانست و گفت این آثار، در عین استفاده از ساختار داستان، باید به هویت واقعی شخصیت وفادار بمانند. به گفته محمودزاده، داستان ظرف زندگینامه است و زندگینامه، مسیر کشف شخصیت؛ بنابراین نویسنده نباید برای جذابتر شدن روایت، ویژگی یا رخدادی را بدون پشتوانه به شخصیت نسبت دهد. محمودزاده یکی از مسائل مهم این حوزه را نامشخص بودن مرز واقعیت و تخیل عنوان کرد. او گفت استفاده از عناصر داستانی برای فضاسازی و پیوند بخشهای مختلف زندگی شخصیت ممکن است، اما این کار نباید به ساختن وقایع و نسبت دادن آنها به فرد واقعی منجر شود. او همچنین بر راستیآزمایی روایتها تأکید کرد و گفت حافظه افراد در گذر زمان تغییر میکند و هر روایت باید با منابع و شواهد دیگر سنجیده شود. این نویسنده، پژوهشگر زندگینامه را نیازمند جستوجوگری، صبوری و توانایی بررسی روایتهای متناقض دانست. به گفته او، پژوهشگر باید پس از جمعآوری اطلاعات، مانند قاضی منصف روایتها را ارزیابی کند و مسئولیت تصمیم خود درباره مطالب نهایی را بپذیرد. مراجعه به یاران کمترشناختهشده شخصیت و سفر به مناطقی که او در آنها حضور داشته نیز از دیگر نکاتی بود که محمودزاده بر اهمیت آن تأکید کرد. او انتخاب شخصیت را مرحلهای مستقل و مهم دانست و گفت این انتخاب باید از یک دغدغه پژوهشی آغاز شود. از نگاه محمودزاده، هر شخصیت میتواند نماینده بخشی از یک فرهنگ یا پیام باشد و قرار گرفتن چند شخصیت در کنار هم ممکن است تصویری گستردهتر از یک دوره تاریخی یا اجتماعی ارائه دهد. او در این زمینه به تجربه پژوهش درباره محمد بروجردی و حسن باقری اشاره کرد. محمودزاده افزود که پژوهش با آغاز نگارش پایان نمییابد و در جریان نوشتن، ناشناختههای تازهای درباره شخصیت آشکار میشود. او استفاده از نظر افراد مختلف پیش از انتشار کتاب و اصلاح بخشهایی از اثر در چاپهای بعدی را بخشی از این فرایند دانست. به گفته وی، ساختار زندگینامه نباید الزاماً خطی و تقویمی باشد، اما باید پیام اصلی اثر و مسیر روایت برای نویسنده روشن بماند. این نویسنده همچنین بر امانتداری پژوهشگر در برابر راویان تأکید کرد و گفت جلب اعتماد آنان ممکن است زمانبر باشد. او در پایان، اثر نهایی را نیازمند انسجام، استنادپذیری و قابلیت دفاع دانست و افزود زندگینامهای که بر پژوهش دقیق شکل گرفته باشد، میتواند در قالبهای فرهنگی و رسانهای دیگری نیز مورد استفاده قرار گیرد.
