با ادامه جنگ ایران و کاهش محبوبیت ترامپ برخی افراد نزدیک به روبیو بی‌سروصدا بررسی کرده‌اند که آیا او باید از دولت خارج شود یا نه/او توجه اسپانسرهای مالی برجسته جمهوری‌خواه را به خود جلب کرده/برخی که از ریاست‌جمهوری ترامپ خسته شده‌اند، روبیو را فردی می دانند که می‌تواند پایگاه «ماگا» را همراه خود نگه دارد/یکی از متحدان ترامپ: پشت درهای بسته بسیاری از او به‌عنوان پیشتاز ۲۰۲۸ حمایت می‌کنند

به گزارش توتم نیوز به نقل از انتخاب،

بلومبرگ نوشت: دفتر مارکو روبیو در وزارت خارجه آمریکا یکی از مجلل‌ترین فضاهای واشنگتن است. این مجموعه که در طبقه هفتم مقر ۲.۶ میلیون فوت‌مربعی این وزارتخانه قرار دارد، با چوب‌کاری‌های نفیس، مبلمان عتیقه، تابلوهای نقاشی تاریخی و فرش‌های دست‌بافت تزئین شده و چشم‌اندازی از یادبود لینکلن و رودخانه پوتوماک دارد. اینجا فضایی است که قدرت را به نمایش می‌گذارد و در عین حال بازدیدکنندگان را خلع سلاح می‌کند؛ بدون آنکه نیازی به طلای چسبانده‌شده داشته باشد. هنری کیسینجر در همین مکان در دوران جنگ سرد در برابر دیپلمات‌های شوروی ایستاد و کالین پاول متحدان مردد آمریکا را به حمایت از حمله ایالات متحده به عراق ترغیب کرد. با این حال، اینجا جایی نیست که احتمالاً بعدازظهرهای کاری روبیو را در آن پیدا کنید. وزیر خارجه آمریکا اغلب صبح‌ها چند ساعت شخصاً بر بوروکراسی گسترده وزارتخانه ریاست می‌کند، اما اندکی بعد خودروی او طی ۹ دقیقه او را از شهر به دفتر کوچک‌تر و ساده‌تری در کاخ سفید می‌رساند؛ جایی که قدرت واقعی در آن متمرکز است. به گزارش «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: روبیو نخستین فرد پس از کیسینجر در دوران ریاست‌جمهوری ریچارد نیکسون، یعنی طی نیم‌قرن گذشته، است که هم‌زمان عالی‌ترین دیپلمات کشور و مشاور امنیت ملی رئیس‌جمهور است. عنوان مشاور امنیت ملی یک امتیاز ارزشمند نیز دارد: میز گوشه‌ای در بال غربی کاخ سفید. از آنجا، روبیو می‌تواند اگر دونالد ترامپ صدایش کند، خود را به سرعت به دفتر بیضی برساند. کارکنان کاخ سفید می‌گویند او در یک هفته معمولی، بیش از هر عضو دیگری از کابینه ساعت کاری در ساختمان کاخ سفید دارد. (این افراد، مانند چندین فرد دیگری که برای این گزارش با آنها مصاحبه شده، برای صحبت آزادانه خواستار حفظ نامشان شدند.) این گزارش در شماره اکتبر ۲۰۲۶ بلومبرگ بیزنس‌ویک منتشر شده است. در میان مقام‌های دولت این باور جاافتاده وجود دارد که برای هر کسی که می‌خواهد بر ترامپ نفوذ داشته باشد، حضور در اتاقی که رئیس‌جمهور در آن حضور دارد ضروری است. ترامپ، رئیسِ تکانشی روبیو، ممکن است هر روز ناگهان یک متحد آمریکا را محکوم کند یا به یک دشمن نزدیک شود، یک معاهده را کنار بگذارد یا یک جنگ را تهدید کند. چندان غیرمعمول نیست که مقام‌های ارشد دولتی پس از وقوع ماجرا متوجه شوند ترامپ پروژه‌های مهمی را در دستگاه‌هایی که آنها ریاستشان را بر عهده دارند، ایجاد یا لغو کرده است. یکی از دستیاران سابق رئیس‌جمهور می‌گوید: «بدترین اتفاقی که هنگام کار برای دونالد ترامپ می‌تواند برای شما بیفتد، این است که غافلگیر شوید.» روبیو ظاهراً مصمم است اجازه ندهد چنین اتفاقی برای او رخ دهد. او از مقر خود در کاخ سفید می‌تواند از سوزی وایلز، رئیس دفتر ترامپ و محرم اسرار رئیس‌جمهور که به دوران فعالیت سیاسی آنها در فلوریدا بازمی‌گردد، درباره حال‌وهوای ترامپ اطلاعات بگیرد یا سری به جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، دوست نزدیک، همکار سابقش در سنا و رقیب احتمالی‌اش در سال ۲۰۲۸ بزند؛ دفتر ونس درست در کنار دفتر اوست. روبیو همچنین دو معاون ارشد خود را در موقعیت‌های مهمی در بال غربی مستقر کرده و به این ترتیب چشم‌ها و گوش‌های بیشتری در آنجا در اختیار دارد. یکی از نمایشگرهای دفتر او روی صفحه «تروث سوشال» ترامپ تنظیم شده است؛ شاخصی لحظه‌به‌لحظه از وضعیت ذهنی رئیس‌جمهور که وزیر خارجه و کارکنانش آن را برای یافتن نشانه‌های مشکل در دفتر مجاور زیر نظر دارند. روبیو یکی از معدود مقام‌هایی است که می‌تواند بدون وقت قبلی وارد دفتر ترامپ شود. او از این دسترسی برای ایجاد رابطه‌ای دوستانه با کسی استفاده کرده که یک دهه پیش، زمانی که هر دو برای نامزدی حزب جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست‌جمهوری رقابت می‌کردند، او را «شیاد» و «گستاخ‌ترین فردی که تا به حال آرزوی ریاست‌جمهوری داشته است» خوانده بود. او با تشویق همه اقدامات ترامپ توانست دوباره نظر مساعد او را جلب کند. روبیو در جلسات کابینه سمت راست ترامپ می‌نشیند و سخاوتمندانه میل رئیس‌جمهور به شنیدن تمجید را تأمین می‌کند. او درباره آتش‌بس اکتبر گذشته میان اسرائیل و حماس گفت: «هیچ رئیس‌جمهور آمریکایی در دوران مدرن را سراغ ندارم که می‌توانست چنین چیزی را ممکن کند. بابت کاری که برای جهان انجام داده‌اید، متشکرم.» او همچنین در دفتر بیضی وقت می‌گذارد و با ترامپ درباره فوتبال آمریکایی و بوکس صحبت می‌کند. یکی از منابع می‌گوید: «او با هر چیزی که رئیس‌جمهور پیشنهاد کرده همراه شده، حتی زمانی که به نظر می‌رسید خودش با آن راحت نیست.» این وفاداری نتیجه داده است. ترامپ که زمانی روبیو را «مارکو کوچولو» و «آدمی کاملاً سبک‌وزن که حتی اداره یکی از شرکت‌های کوچک‌تر من را هم به او نمی‌سپارم» خطاب می‌کرد، اکنون به گفته کارکنان کاخ سفید، او را معاون قابل‌اعتماد و آگاه خود می‌داند. ترامپ هنگامی که در جریان سفر ماه مه روبیو به دهلی نو با یک مراسم سفارت تماس گرفت، گفت: «مارکو بهترین است. او به‌عنوان بزرگ‌ترین وزیر خارجه تاریخ آمریکا ثبت خواهد شد.» کمتر کسی در واشنگتن انتظار داشت روبیو یک سال به‌عنوان زیردست ترامپ دوام بیاورد. او عادت یک سناتور به صریح حرف‌زدن داشت و سابقه‌ای عمومی از مخالفت با بسیاری از دیدگاه‌های سخت‌تر رئیس‌جمهور در سیاست خارجی داشت. انتظار می‌رفت با ترامپ درگیر شود و یا استعفا دهد، یا یک روز صبح با پستی در تروث سوشال، مانند رکس تیلرسون در دوره نخست ترامپ، به‌طور تحقیرآمیزی از سمتش برکنار شود. اما در عوض، روبیو از رویارویی‌هایی که ممکن بود توجه نامطلوبی را جلب کند یا موقعیتش نزد رئیس‌جمهور را به خطر بیندازد، جلوگیری کرده است. وفادار ماندن مستلزم آن بوده که روبیو برخی از باورهای سیاسی دیرینه خود، از جمله اهمیت کمک‌های خارجی سخاوتمندانه آمریکا و حمایت از مهاجرانی که از دولت‌های سرکوبگر می‌گریزند، را کنار بگذارد. او با شور و حرارت سیاست‌های ترامپ برای برچیدن کمک‌های خارجی و افزایش اخراج مهاجران همراه شده است. استفن والت، استاد روابط بین‌الملل دانشگاه هاروارد، می‌گوید: «او با هر چیزی که رئیس‌جمهور پیشنهاد کرده همراه شده، حتی زمانی که به نظر می‌رسید خودش با آن راحت نیست.» روبیو در سنا یکی از منتقدان سرسخت چین بود و این کشور را دولتی «تمامیت‌خواه و بی‌رحم» می‌خواند که برای دستیابی به جایگاه جهانی خود «دروغ گفته و تقلب کرده است». او همچنین مدافع سرسخت اتحاد نظامی آمریکا با اروپا در برابر ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، بود که او را جنایتکار جنگی می‌دانست. روبیو در سال ۲۰۲۴ به شبکه ان‌بی‌سی نیوز گفته بود: «ناتو یکی از نقاط قوت راهبردی ما در جهان است، چون چین چنین ائتلاف‌هایی ندارد؛ روس‌ها هم ندارند و ایرانی‌ها نیز همین‌طور.» اما او در مقام وزیر خارجه، از تلاش‌های ترامپ برای نزدیک‌شدن به شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، دفاع کرده و شکایت‌های ترامپ درباره دیگر کشورهای عضو ناتو را تکرار کرده است. او در حالی سکوت کرده که رئیس‌جمهور از کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، تمجید کرده و درگیری‌های شخصی با متحدان تاریخی آمریکا را تشدید کرده است. روبیو، زمانی که سناتور بود، درباره پیامدهای عقب‌نشینی آمریکا از جهان هشدار می‌داد؛ اما اکنون شاهد آن است که حسن‌نظر جهانی نسبت به آمریکا به پایین‌ترین سطوح تاریخی سقوط کرده است. رهبران خارجی که زمانی روبیو را مدافعی استوار از نظم غربی پس از جنگ جهانی دوم می‌دانستند، اکنون از اینکه او حاضر است تجربه، تخصص و اعتبار خود را در خدمت تلاش‌های ترامپ برای برهم‌زدن این نظم قرار دهد، متحیرند. روبیو در گفت‌وگویی تلفنی با بلومبرگ بیزنس‌ویک در ۱۱ سپتامبر گفت: «من در نقش متفاوتی هستم. شغل متفاوتی دارم. مسئولیت‌هایش متفاوت است.» او یک روز پس از پایان سفرش به کلمبیا، اکوادور و پرو با این نشریه صحبت کرد؛ سه کشوری که همگی تحت رهبری رؤسای‌جمهوری نزدیک به جنبش «ماگا» قرار دارند. روبیو می‌گوید زمانی که سناتور بود، از مردم فلوریدا که او را انتخاب کرده بودند نمایندگی می‌کرد. اکنون او به فرد دیگری پاسخگوست. او گفت: «من وزیر خارجه رئیس‌جمهور ایالات متحده هستم و وظیفه من مشاوره دادن به اوست، اما در نهایت باید سیاست‌های او را اجرا کنم.» روبیو نقش مهمی در اجرای برخی از تهاجمی‌ترین اقدامات ترامپ در خارج از کشور داشته است. او در برنامه‌ریزی حمله نظامی ماه ژانویه که نیکلاس مادورو را از قدرت در ونزوئلا برکنار کرد، نقش محوری داشت و در مار-ئه-لاگو کنار ترامپ نشست و عملیات را به‌صورت زنده دنبال کرد. او اکنون عمیقاً در کارزار دولت برای سرنگونی رژیم کمونیستی کوبا مشارکت دارد؛ هدفی که برای پسر مهاجران کوبایی که در دهه ۱۹۵۰ از این جزیره گریختند، یک هدف شخصی و دیرینه بوده است. روبیو درباره جنگ رئیس‌جمهور با ایران، حضور کم‌رنگ‌تری داشته و عمدتاً رهبری و هزینه سیاسی دفاع از این جنگ را به ونس و ترامپ سپرده است؛ جنگی که افکار عمومی به‌شدت با آن مخالف است و حتی بسیاری از رأی‌دهندگان سرسخت «ماگا» نیز با آن مخالف‌اند. با این حال، او در پشت صحنه جنگ را از نزدیک دنبال می‌کند، جلسات روزانه را هدایت می‌کند و با متحدان آمریکا که از ترامپ می‌خواهند راهی برای پایان دادن به جنگ پیدا کند، تماس می‌گیرد. تمام تنش‌های میان آمریکا و متحدان و دشمنانش هفته آینده در نیویورک به نمایش گذاشته خواهد شد؛ زمانی که سران کشورها برای نشست سطح عالی سالانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد گرد هم می‌آیند و شی جین‌پینگ نیز به کاخ سفید سفر می‌کند. جنیفر ولچ، تحلیلگر ارشد ژئواکونومیک در بلومبرگ اکونومیکس، می‌گوید: «پیامدهای سیاست خارجی ترامپ، که روبیو در اجرای آن نقش محوری داشته، بسیار فراتر از دوران ریاست‌جمهوری او ادامه خواهد یافت.» او افزود که ترامپ «بارها متحدان نزدیک را از خود بیگانه کرده و جنگ او با ایران یک بحران جهانی انرژی ایجاد کرده، پویایی‌های امنیتی خاورمیانه را به سمت بدتر شدن تغییر داده و ذخایر مهم تسلیحاتی آمریکا را کاهش داده است؛ به‌گونه‌ای که آمریکا و شرکایش برای درگیری‌های آینده آمادگی کمتری دارند.» با این حال، عملکرد روبیو مورد تحسین جمهوری‌خواهان و همکارانش در کاخ سفید قرار گرفته است؛ کسانی که اثربخشی کم‌سر و صدای او را تحسین می‌کنند. سناتور جیمز ریش از آیداهو که ۱۴ سال در کمیته روابط خارجی سنا در کنار روبیو خدمت کرده است، می‌گوید: «ترامپ می‌داند چه چیزی در اختیار دارد. مارکو می‌تواند کارهای خیلی خیلی زیادی را هم‌زمان انجام دهد.» رویکرد روبیو، چه عمدی باشد چه نباشد، توجه اسپانسرهای مالی برجسته جمهوری‌خواه را نیز به خود جلب کرده است؛ اسپانسرهای مالی که در حال بررسی نامزدهای احتمالی انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ هستند. برخی از کسانی که از ریاست‌جمهوری ترامپ و تمرکز آن بر شخص رئیس‌جمهور خسته شده‌اند، روبیو را محافظه‌کاری باثبات می‌دانند که می‌تواند پایگاه «ماگا» را همراه خود نگه دارد و در عین حال رأی‌دهندگان مردد را نیز جذب کند. کن گریفین، مدیرعامل شرکت سیتادل که در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ بیش از ۱۰۰ میلیون دلار کمک مالی کرد، تابستان امسال با اعلام اینکه از روبیو به‌جای ونس حمایت خواهد کرد، توجه زیادی را جلب کرد. روبیو خود گمانه‌زنی‌ها درباره اینکه از جایگاه پررنگش برای هموار کردن مسیر ورود به کاخ سفید استفاده می‌کند را رد کرده است. او می‌گوید: «من درباره کل موضوع ریاست‌جمهوری صحبت نمی‌کنم. من دو شغل مهم دارم. این دو شغل تمام وقت مرا، هفت روز هفته، می‌گیرند.» او افزود: «هیچ‌کس در تاریخ این دو سمت را برای این مدت در اختیار نداشته است. فکر می‌کنم کیسینجر برای مدتی این کار را انجام داد، اما قطعاً نه در جهانی که شبیه جهان امروز باشد؛ جهانی که با این سرعت حرکت می‌کند. بنابراین واقعاً وقت زیادی برای صحبت درباره چیزهایی غیر از این ندارم.» اما هم‌زمان با ادامه جنگ ایران، تداوم تورم و کاهش محبوبیت ترامپ، برخی افراد نزدیک به روبیو بی‌سروصدا بررسی کرده‌اند که آیا او باید از دولت خارج شود و اگر چنین است، چه زمانی. به گفته فردی آگاه از این گفت‌وگوها، چندین بار در سال جاری این افراد برای دریافت مشاوره از استراتژیست‌های سیاسی درباره زمان‌بندی احتمالی خروج روبیو با آنها تماس گرفته‌اند. این فرد می‌گوید دست‌کم یک استراتژیست توصیه کرده روبیو زودتر از آنچه تصور می‌شود دولت را ترک کند، زیرا ترامپ سابقه دارد که نظرش نسبت به افراد اطراف خود تغییر کند. روبیو وقوع چنین گفت‌وگوهایی را رد می‌کند و می‌گوید: «هر کسی که این را به شما گفته، دروغ می‌گوید. دارند آن را از خودشان درمی‌آورند تا خودشان را مهم جلوه دهند.» اگر او در آینده تصمیم بگیرد برای ریاست‌جمهوری نامزد شود، از حمایت مشتاقانه افراد کاخ سفید برخوردار خواهد بود؛ جایی که او در میان کارکنان محبوب است. او اغلب در ساختمان پرسه می‌زند، شوخی می‌کند و با دستیاران جوان گپ می‌زند. یکی از متحدان ترامپ می‌گوید: «اگرچه هیچ‌کس این بخش را با صدای بلند نمی‌گوید، اما پشت درهای بسته بسیاری از افراد از او به‌عنوان پیشتاز ۲۰۲۸ حمایت می‌کنند. این موضوع ضد جی‌دی نیست. فقط مسئله این است که روبیو بهترین فرد برای به‌دست گرفتن این میراث است.» این چیزی نیست که روبیو در کودکی تصور می‌کرد سرنوشت حرفه‌ای‌اش باشد. او در جامعه تبعیدیان کوبایی میامی در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بزرگ شد و درگیر سیاست‌های جهان قدیم و جدید بود. پدرش متصدی بار و مادرش خدمتکار هتل بود. والدینش پس از خروج از کوبا چند سال پیش از آنکه نیروهای فیدل کاسترو کنترل جزیره را به دست بگیرند، به‌طور قانونی به آمریکا مهاجرت کرده بودند. مارکو جوان پیش از انگلیسی، اسپانیایی را یاد گرفت و در کودکی تصور می‌کرد روزی ارتشی را برای سرنگونی رژیم کمونیستی کوبا رهبری خواهد کرد. روبیو در خاطرات سال ۲۰۱۲ خود با عنوان «یک پسر آمریکایی» یادآوری کرد که بزرگ‌ترهای خانواده‌اش از جیمی کارتر، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، به‌دلیل تحقیر ناشی از بحران گروگان‌گیری ایران در سال ۱۹۷۹ متنفر بودند. آنها در انتخابات ۱۹۸۰ از رونالد ریگان حمایت کردند، به امید اینکه او با اتحاد جماهیر شوروی، حامی کوبا، مقابله کند و قدرت آمریکا را احیا کند. روبیو در کتابش نوشته بود: «از آن زمان جمهوری‌خواه بوده‌ام.» او در فلوریدا به دانشگاه و دانشکده حقوق رفت و علاقه داشت وارد سیاست شود. او در مقاله پذیرش دانشکده حقوق خود نوشته بود که روزی از آموزش حقوقی‌اش برای شکل دادن به یک نظام حقوقی و سیاسی جدید برای یک کوبای آزاد و پساکمونیست استفاده خواهد کرد. در سال ۲۰۰۰ به مجلس نمایندگان فلوریدا راه یافت و رفتار آرام و تسلطش بر جزئیات سیاست‌گذاری به او کمک کرد به‌سرعت پیشرفت کند. او در ۳۵سالگی جوان‌ترین رئیس مجلس ایالتی فلوریدا شد. او در سال ۲۰۱۰ هدف خود را تصاحب کرسی سنا قرار داد و با جنبش «تی‌پارتی»، جریان شورشی پوپولیست‌های راست‌گرا و ضد ساختار سیاسی که پیش‌درآمد جنبش «ماگا» بود، همسو شد. روبیو که در انتخابات مقدماتی ۳۰ واحد درصد از چارلی کریست، فرماندار جمهوری‌خواه فلوریدا، عقب بود، خود را محافظه‌کاری مالی معرفی کرد که طرفدار کاهش مالیات و کسری بودجه کمتر است و هم‌زمان مواضع فرهنگی سخت‌گیرانه‌ای در مخالفت با سقط جنین، ازدواج همجنس‌گرایان و «درست‌نمایی سیاسی» داشت. او با بهره‌گیری از موج تی‌پارتی، کریست را شکست داد و به‌راحتی در انتخابات عمومی پیروز شد. پس از ورود به سنا، روبیو به کمیته روابط خارجی و کمیته منتخب اطلاعات سنا راه یافت. او سیاست خارجی را حوزه‌ای می‌دید که می‌تواند در آن تأثیرگذار باشد. آلبرتو مارتینز، رئیس دفتر سابق روبیو در سنا، می‌گوید: «اگر در میامی بزرگ شده باشید، واقعاً انتخاب دیگری ندارید. زندگی ما تحت تأثیر سیاست خارجی ایالات متحده شکل گرفته است.» این کمیته‌ها همچنین در زمانی که او هدف خود را ورود به کاخ سفید قرار داده بود، اعتبار مهمی برایش ایجاد کردند. پس از آنکه باراک اوباما در انتخابات ۲۰۱۲ میت رامنی را شکست داد و برای دور دوم رئیس‌جمهور شد، حزب جمهوری‌خواه ضعف خود در میان رأی‌دهندگان اسپانیایی‌تبار و آسیایی‌تبار را مشکلی رو به رشد تشخیص داد. روبیو از این فرصت استفاده کرد تا نام خود را مطرح کند. او به گروهی از سناتورها پیوست که مشغول تدوین طرحی جامع برای اصلاحات مهاجرتی بودند که محور آن ایجاد مسیری برای اعطای شهروندی به بسیاری از ۱۱ میلیون مهاجر فاقد مدرکی بود که در آن زمان در آمریکا زندگی می‌کردند. روبیو در سخنرانی‌ای پرشور در صحن سنا، نخستین کلماتی را که پدرش پس از ورود به آمریکا به زبان انگلیسی آموخته بود، بازگو کرد: «دنبال کار می‌گردم.» مجله تایم در فوریه ۲۰۱۳ روبیو را روی جلد خود قرار داد و تیتر زد: «منجی جمهوری‌خواهان.» اما او سیاست حزبش را به‌شدت اشتباه ارزیابی کرده بود. طرح مهاجرتی در سنا تصویب شد؛ اما زمانی که به مجلس نمایندگان رسید، هم‌حزبی‌های او در جنبش تی‌پارتی شورش کردند. روبیو عقب‌نشینی کرد و این تلاش را کنار گذاشت. روبیو سپس به برنامه خود برای نامزدی ریاست‌جمهوری در انتخابات ۲۰۱۶ بازگشت. او وارد رقابتی شلوغ در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان شد و از ترامپ شکست سختی خورد و پس از باختی تحقیرآمیز در ایالت زادگاهش از رقابت کنار رفت. با این حال، او به‌راحتی برای دومین دوره به سنا راه یافت و به واشنگتن بازگشت. روبیو تلاش کرد رابطه خود با ترامپ را ترمیم کند، خود را به‌عنوان مشاور غیررسمی رئیس‌جمهور در سیاست خارجی تثبیت کرد و به یکی از برجسته‌ترین صداهایی تبدیل شد که از او می‌خواست فشار بر مادورو را افزایش دهد. او همچنین ترامپ را تحت فشار قرار داد تا قدرت آمریکا در آمریکای لاتین را دوباره به نمایش بگذارد؛ منطقه‌ای که چین در آن سرمایه‌گذاری‌های قابل‌توجهی انجام می‌داد و این مسئله آمریکا را در موقعیت نامطلوبی قرار داده بود. وقتی ترامپ در سال ۲۰۲۴ بازگشت سیاسی خود را آغاز کرد، روبیو تقریباً به معاون رئیس‌جمهور او تبدیل شد. اما به گفته افرادی آگاه از روند انتخاب، دون جونیور، پسر ترامپ، و تاکر کارلسون، چهره راست‌گرای جنجالی، از ونس به‌شدت حمایت کردند. آنها زندگی دشوار و مسیر شخصی سناتور اوهایو را تحسین می‌کردند و معتقد بودند این داستان برای رأی‌دهندگان سفیدپوست طبقه کارگر در ایالت‌های کلیدی جذاب خواهد بود. ونس همچنین اشتیاق بیشتری برای رویکرد «برد به هر قیمتی» ترامپ در انتخابات و حکومت‌داری نشان داده بود. یکی از دستیاران سابق ترامپ که از گفت‌وگوهای آن زمان اطلاع دارد، می‌گوید: «او معاون رئیس‌جمهور شدن را می‌خواست و خیلی هم به آن نزدیک شد، اما حاضر نبود برایش بجنگد؛ و باید می‌جنگید.» پیشنهاد ترامپ برای وزارت خارجه، جایزه تسلی‌بخش بسیار جذابی بود. روبیو خیلی زود دریافت که رئیس‌جمهور علاقه چندانی به وزیر خارجه سنتی و دائماً در حال سفر ندارد. ترامپ برخی مأموریت‌های دیپلماتیک مهم را از وزارت خارجه جدا کرد و به دیگران سپرد؛ از جمله جرد کوشنر، دامادش، و استیو ویتکاف، سرمایه‌گذار میلیاردر حوزه املاک، که به‌عنوان فرستادگان ویژه منصوب شدند تا مذاکرات اسرائیل و حماس و بعداً میانجی‌گری در جنگ روسیه و اوکراین و مذاکره با رهبران ایران را بر عهده بگیرند. اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری، همراه با جیمیسون گریر، نماینده تجاری آمریکا، نیز بخش عمده سیاست بسیار مهم دولت در قبال چین را در اختیار گرفتند. در نتیجه، تمرکز اصلی روبیو تا حد زیادی بر اعمال قدرت آمریکا در آمریکای لاتین، از جمله برنامه‌های ترامپ برای اعمال فشار بر ونزوئلا و کوبا، قرار گرفت. اینها دو اولویت خود روبیو نیز بودند و یکی از جذابیت‌های اصلی این سمت محسوب می‌شدند، اما لزوماً در ابتدای دولت در مرکز توجه نبودند؛ زمانی که ترامپ تعرفه‌های جهانی وضع می‌کرد و از متحدان ناتو پول بیشتری مطالبه می‌کرد. ترامپ سپس فهرست بلندبالایی از وظایف دیگر را به وزیر خارجه خود سپرد. در فوریه ۲۰۲۵، ترامپ روبیو را مسئول آژانس توسعه بین‌المللی آمریکا، USAID، کرد؛ نهادی که ده‌ها میلیارد دلار کمک خارجی را مدیریت می‌کرد. آمریکا مدت‌ها بزرگ‌ترین اهداکننده کمک‌های بشردوستانه در جهان بود؛ هزینه‌هایی که روبیو زمانی از آنها تمجید کرده بود. او در سال ۲۰۱۲ گفته بود: «در هر منطقه‌ای از جهان، ما باید همیشه به دنبال راه‌هایی برای استفاده از کمک‌های آمریکا و کمک‌های بشردوستانه باشیم تا نفوذ آمریکا، اثربخشی رهبری ما و خدمت به منافع و آرمان‌های ما را تقویت کند.» او کمک خارجی را «راهی بسیار مقرون‌به‌صرفه» برای گسترش حسن‌نظر نسبت به آمریکا و قدرت نرم این کشور خوانده بود. اما ترامپ نظر دیگری داشت. رئیس‌جمهور در نخستین روز بازگشت به قدرت، با امضای یک فرمان اجرایی کمک‌های خارجی را موقتاً متوقف کرد. او همچنین «وزارت بهره‌وری دولت» به اصطلاح ایلان ماسک را برای کاهش شدید فعالیت‌های USAID به کار گرفت. ماسک این آژانس را «یک سازمان جنایتکار» خواند، بیشتر کارکنانش را به مرخصی فرستاد و با افتخار گفت که آن را وارد «دستگاه خردکن چوب» کرده است. در مارس ۲۰۲۵، روبیو توقف موقت کمک‌ها را دائمی کرد و اعلام کرد ۸۳ درصد برنامه‌های USAID، از جمله برخی برنامه‌های پیشگیری از HIV، مقابله با گرسنگی کودکان و کنترل مالاریا، لغو می‌شوند. کمک‌های توسعه‌ای سالانه به کسری از حدود ۴۳ میلیارد دلاری که آمریکا پیش از بازگشت ترامپ به قدرت اختصاص می‌داد، کاهش یافت. بخش اندکی از USAID که باقی ماند، در وزارت خارجه مستقر شد. پیش از آن، بیشتر منابع کمک‌های خارجی از طریق سازمان‌های غیردولتی منتقل می‌شد که در توزیع پول و مدیریت برنامه‌های پیچیده تخصص داشتند. ترامپ عمدتاً به سمت مذاکره مستقیم درباره توافق‌های کمک‌رسانی با دولت‌های دیگر حرکت کرده است؛ توافق‌هایی که اغلب از کشورهای دریافت‌کننده می‌خواهند بخشی از هزینه‌ها را خودشان تأمین کنند یا در مقابل چیزی با ارزش به آمریکا بدهند. روبیو درباره هدف این رویکرد می‌گوید: «هدف این است که پنج یا ۱۰ سال دیگر دیگر به کمک نیاز نداشته باشند، چون از کمک ما برای ایجاد ظرفیت داخلی خودشان جهت مقابله با این مشکلات استفاده کرده‌اند.» او افزود: «این راه بسیار بهتری برای ارائه کمک است تا اینکه فقط به‌طور مداوم پول را به سمت مشکلاتی سرازیر کنیم که هیچ‌وقت حل نمی‌شوند.» دولت با بیش از ۲۰ کشور آفریقایی توافق‌های حوزه سلامت امضا کرده است، اما برخی دولت‌های دیگر از پذیرش شرایط خودداری کرده‌اند و گفته‌اند آمریکا به دنبال دسترسی به ذخایر پرسود مواد معدنی یا داده‌های سلامت شهروندانشان بوده است. در همین حال، چین با مشاهده این فرصت، شروع به افزایش محدود کمک‌های بشردوستانه مستقیم خود به آفریقا و دیگر مناطق کرده است. پیامدهای کاهش کمک‌های آمریکا می‌تواند شدید باشد. مطالعه‌ای که در ژوئن ۲۰۲۵ در نشریه لنست منتشر شد، نتیجه گرفت که این کاهش‌ها ممکن است تا سال ۲۰۳۰ به حدود ۱۴ میلیون مرگ اضافی منجر شود. مقام‌های وزارت خارجه یافته‌های این مطالعه را مورد مناقشه قرار داده‌اند. جرمی کونیندیک، که در دولت‌های بایدن و اوباما سمت‌های ارشد در USAID داشت و اکنون رئیس گروه «Refugees International» است، می‌گوید: «قطعاً شاهد رنجی در مقیاسی گسترده هستیم و مردم در حال مرگ هستند.» او افزود: «آنچه بیشتر من را نگران می‌کند این است که فکر می‌کنم بدترین بخش هنوز در راه است.» روبیو انتقادات سازمان‌های کمک‌رسان را ناشی از تلخی آنها پس از محروم شدن از منابع مالی آمریکا می‌داند و آنها را «مجتمع صنعتی سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی» می‌خواند. او می‌گوید: «کمک خارجی هرگز خیریه نبوده است. دلیل اینکه آمریکا کمک خارجی ارائه می‌دهد این است که این کار در راستای منافع ملی ماست.» او افزود: «اینکه فرض کنیم مالیات‌دهنده آمریکایی به‌نوعی مسئول کاهش تمام رنج‌های این سیاره است، مضحک است.» ترامپ همچنین روبیو را برای اجرای سیاست‌های اخراج گسترده مهاجران به کار گرفت. در روزهای ابتدایی دولت جدید، وزیر خارجه و تیمش با نایب بوکله، رئیس‌جمهور السالوادور، مذاکره کردند تا بیش از ۲۰۰ مهاجر را به زندان بدنام CECOT در این کشور بفرستند. ترامپ گفت این افراد اعضای باند ونزوئلایی «ترن د آراگوا» هستند. سازمان‌های حقوق بشری که اخراج‌ها را پیگیری می‌کنند گزارش داده‌اند که مشخص شد بسیاری از این افراد هیچ ارتباط اثبات‌شده‌ای با باند یا سابقه کیفری در آمریکا نداشته‌اند. روبیو در نشست کابینه در آوریل ۲۰۲۵ گفت: «ایالات متحده نمی‌تواند پناهگاه هر کسی در جهان باشد که در کشور خود مشکلی دارد. این منطقی نیست.» وزارت خارجه روبیو توافق‌های بیشتری با دولت‌های آمریکای لاتین، حوزه کارائیب و آفریقا مذاکره کرد تا اخراج‌شدگانی را بپذیرند که دولت آمریکا می‌گفت یا امکان بازگشت به کشورهای مبدأشان را ندارند یا نمی‌خواهند به آنجا بازگردند. روبیو در همان نشست گفت: «ما با کشورهای دیگر همکاری می‌کنیم و می‌گوییم: "می‌خواهیم برخی از منفورترین انسان‌ها را به کشورهای شما بفرستیم. آیا این لطف را در حق ما انجام می‌دهید؟" و هرچه دورتر از آمریکا باشد، بهتر است تا نتوانند از مرز برگردند. من بابت این کار عذرخواهی نمی‌کنم.» بر اساس اعلام گروه غیرانتفاعی «Third Country Deportation Watch»، آمریکا از آن زمان تاکنون بیش از ۲۵ هزار نفر را به ۲۹ مقصد ثالث، از جمله رواندا، سودان جنوبی و اوگاندا، فرستاده است؛ کشورهایی که اخراج‌شدگان اغلب با فرهنگ یا زبانشان آشنایی ندارند و در آنها وضعیت قانونی، محل زندگی یا راهی برای کسب درآمد ندارند. هزاران نفر از کسانی که به کشورهای ثالث فرستاده شده‌اند، کوبایی‌هایی هستند که مانند والدین روبیو در دهه ۱۹۵۰، برای داشتن زندگی بهتر به آمریکا آمده بودند. تحلیلی که دیده‌بان حقوق بشر در ماه مه منتشر کرد، وضعیت ۴۳۵۳ کوبایی اخراج‌شده به مکزیک را بررسی کرد و دریافت که ۱۱۵۷ نفر، معادل ۲۷ درصد، هیچ سابقه کیفری نداشتند. ۷۳۱ نفر دیگر نیز پرونده‌های اتهامی در جریان داشتند اما هنوز به جرمی محکوم نشده بودند. روبیو همچنین از پایان دادن به وضعیت حفاظت موقت برای صدها هزار ونزوئلایی حمایت کرد؛ تصمیمی که موضع او در سال ۲۰۱۹، زمانی که سناتور بود، را معکوس می‌کرد. برخی از آنها به ونزوئلا بازگردانده شده‌اند و برخی دیگر به کشورهای ثالث اخراج شده‌اند. سازمان‌های مدافع حقوق مهاجران می‌گویند اخراج‌ها اغلب پیش از آنکه درخواست‌های تجدیدنظر قانونی در آمریکا بررسی یا مراحل آن به پایان برسد، انجام می‌شوند. روبیو می‌گوید: «اگر قرار نیست قوانین مهاجرت را اجرا کنید، پس اصلاً چرا قوانین مهاجرت را دارید؟» او افزود: «ایالات متحده نمی‌تواند پناهگاه هر کسی در جهان باشد که در کشور خود مشکلی دارد. این منطقی نیست.» به گفته او، در حالت ایده‌آل، افرادی که به‌طور غیرقانونی در آمریکا حضور دارند باید به کشور مبدأ خود بازگردند. اما اگر از این کار خودداری کنند، «ما یک کشور جایگزین برای حضور آنها پیدا می‌کنیم.» اگر روبیو درباره اجرای این سیاست‌ها یا دیگر سیاست‌های دولت نگرانی‌هایی داشته باشد، آنها را علناً بیان نکرده است. دستیاران کاخ سفید می‌گویند او در جلسات خصوصی نظر واقعی خود را به ترامپ می‌گوید و رئیس‌جمهور توصیه‌های او را جدی می‌گیرد، حتی اگر گاهی آنها را نادیده بگیرد. به گفته افراد آگاه از این گفت‌وگوها، او تا حدی موفق شده ترامپ را نسبت به آمادگی پوتین برای پایان دادن به جنگ اوکراین بدبین نگه دارد. ترامپ همچنین تابستان امسال از تهدید خود برای وضع عوارض بر کشتی‌هایی که از تنگه هرمز عبور می‌کنند عقب‌نشینی کرد. روبیو استدلال کرده بود که دریافت مالیات یا عوارض از یک آبراه بین‌المللی توسط هر کشوری اشتباه است. سناتور دموکرات جین شاهین از نیوهمپشایر که در کمیته روابط خارجی سنا با روبیو همکار بود، می‌گوید: «مواردی بوده که روبیو نقش تعدیل‌کننده داشته است، اما به نظر می‌رسد این نقش فقط در حاشیه‌ها بوده است.» خارج از کاخ سفید، می‌توان روی حمایت بی‌درنگ روبیو از ترامپ حساب کرد. او اغلب زبان تحریک‌آمیز و تهاجمی رئیس‌جمهور را به زبان خونسرد و ظاهراً منطقی دیپلماسی تبدیل می‌کند. پس از آنکه ترامپ در فوریه ۲۰۲۵ در اظهاراتی بداهه گفت آمریکا قرار است نوار غزه را «تصاحب» و آن را به «ریویرای خاورمیانه» تبدیل کند، خبرنگارانی که به دنبال توضیح بودند به روبیو روی آوردند؛ او در آن زمان هزاران کیلومتر دورتر در گواتمالاسیتی بود. روبیو با دقت ادعای نگران‌کننده ترامپ را به‌عنوان «پیشنهادی سخاوتمندانه» از سوی رئیس‌جمهور برای «بر عهده گرفتن مسئولیت بازسازی آن منطقه» بازتعریف کرد. اما وظیفه اصلاح و تعدیل سخنان ترامپ بعداً دشوارتر شد؛ زمانی که ترامپ و ونس در دفتر بیضی به‌نوبت ولودیمیر زلنسک