به گزارش توتمنیوز، این خبر بر پایه اطلاعات منتشرشده از سوی شبکه شرق تنظیم شده است.
نخستین نشست از سلسله نشستهای «توسعه و کودکی» با عنوان «توسعه در قامت کودکی» برگزار شد. در این نشست عبدالحسین وهابزاده، ایدهپرداز مدارس طبیعت در ایران، ثریا عزیزپناه، جامعهشناس و فعال حقوق کودک، و حسن عشایری، عصبشناس و روانپزشک، دیدگاههای خود را درباره نسبت توسعه و کیفیت زندگی کودکان مطرح کردند. مژگان احمدیه دبیر این نشست بود. محور اصلی بحثها این بود که توسعه نباید فقط با ساخت بزرگراه، پل، ساختمان و کارخانه یا با افزایش شاخصهای اقتصادی سنجیده شود. سخنرانان تأکید کردند اگر کودکان از فرصت بازی، آموزش باکیفیت، امنیت، سلامت، طبیعت و مشارکت در تصمیمهای مرتبط با زندگی خود برخوردار نباشند، رشد اقتصادی و ساختوساز بهتنهایی نمیتواند نشانه توسعه باشد. وهابزاده در این نشست گفت افزودن کلاس، مهارت و آموزش بیشتر به زندگی کودک، لزوماً به معنای رشدیافتگی او نیست. به گفته او، رشد کودک باید هماهنگ و متناسب با طبیعت او باشد و ابعاد حسی، حرکتی، عاطفی و شناختی را دربر بگیرد. او همچنین بر اهمیت رابطه کودک با طبیعت تأکید کرد و گفت آموزش نباید جای تجربه مستقیم و ارتباط عاطفی با جهان زنده را بگیرد. عزیزپناه توسعه را از منظر توسعه پایدار و انسانی بررسی کرد و گفت کودک نباید فقط نیروی انسانی آینده تلقی شود، بلکه همین امروز یک انسان و برخوردار از حق زندگی باکیفیت است. او با اشاره به گزارش توسعه انسانی سازمان ملل در سال ۲۰۲۴، رتبه ایران را در میان ۱۹۳ کشور ۷۵ اعلام کرد و افزود شاخصهای کلان الزاماً کیفیت زندگی روزمره مردم را نشان نمیدهند. او بیثباتی اقتصادی، تورم، کاهش قدرت خرید، نابرابری طبقاتی و منطقهای و ضعف دسترسی به آموزش را از عواملی دانست که بر زندگی کودکان اثر میگذارند. عزیزپناه تعداد کودکان بازمانده از تحصیل را بر اساس آمارهای رسمی حدود یک میلیون نفر عنوان کرد و گفت حدود ۱۵۳ هزار کودک در مقطع ابتدایی از تحصیل بازماندهاند؛ با این حال، میان آمارهای رسمی و واقعیت موجود فاصله وجود دارد. او همچنین تأکید کرد آمار دقیق و رسمی از تعداد کودکان کار در کشور در دست نیست. به گفته این جامعهشناس، فقر و شرایط اقتصادی خانواده از عوامل مهم ورود کودکان به کار است و کودکان مهاجر نیز ممکن است برای ثبتنام و دسترسی به آموزش با موانع بیشتری مواجه شوند. او بر حق کودکان برای بیان نظر و مشارکت واقعی در تصمیمهایی که به زندگیشان مربوط میشود تأکید کرد و گفت این مشارکت نباید به اقدامی نمادین محدود شود. عشایری نیز میان رشد و توسعه تفاوت گذاشت و گفت هر افزایش و بزرگشدنی را نمیتوان توسعه نامید. او بر نقش دوران پیش از تولد و سالهای نخست زندگی در شکلگیری رشد عاطفی و شناختی تأکید کرد و گفت مغز کودک فقط از طریق آموزش ساخته نمیشود. از نظر او، تغذیه، محیط طبیعی، تجربههای حسی و ارتباط عاطفی نیز در رشد کودک نقش دارند. عشایری مخالفت با فناوری را موضوع بحث ندانست، اما هشدار داد ابزارهای دیجیتال نباید جای تجربههای بنیادی انسانی و ارتباط با طبیعت را بگیرند. او همچنین بر ضرورت دسترسی برابر کودکان، فارغ از محل زندگی و وضعیت اقتصادی خانواده، به فضاهای طبیعی و امکانات رشد تأکید کرد. احمدیه در جمعبندی نشست، حقوق بقا و رشد همهجانبه، بهترین منافع کودک، مشارکت و عدم تبعیض را از حقوق اساسی کودکان دانست. او گفت آلودگی هوا، کاهش دسترسی به طبیعت و محدود شدن فضاهای بازی، مستقیماً با حقوق کودک ارتباط دارد. احمدیه همچنین تأکید کرد پیش از آموزش تابآوری باید به کودکان فرصت زندگی طبیعی، امن و همراه با محبت داده شود؛ زیرا نظام آموزشی و شرایط اجتماعی نباید خلاقیت و ظرفیتهای طبیعی آنان را از بین ببرد.
