آزاده پیراکوه؛ در تمام طول مسیر تهران تا داکار، حواسش به تکتک بچهها بود. نه فقط امیرعلی و زهرا؛ دو بدمینتونباز ایران در المپیک جوانان؛ دختران فوتسال و پسران جودو، ووشو، شنا، والیبال ساحلی و پینگپنگ هم برایش تفاوتی با شاگردان خودش نداشتند. او نهتنها وظایف یک مربی و سرپرست را به بهترین شکل انجام داد، بلکه کمک و همراه کادر سرپرستی کاروان هم بود.
وقتی به داکار رسید، با وجود اینکه عضویت در کمیته بینالمللی المپیک و کمیسیون ورزشکاران IOC این امکان را برایش فراهم میکرد که در بهترین هتل اقامت داشته باشد، ترجیح داد کنار ورزشکارانش و در دهکده المپیک بماند. حتی میتوانست شبها برای استراحت به هتل برود و خود را از گرمای طاقتفرسا و شرایط نامناسب دهکده دور نگه دارد؛ اما این کار را نکرد؛ ماند و تا آخرین روز رقابتهای بدمینتون، کنار بچهها و همراه کاروان ایران بود.
روزهایی هم که ورزشکارانش مسابقه یا تمرین نداشتند، فرصتی برای استراحت برای خودش در نظر نگرفت.
به سالنها و محل برگزاری مسابقات دیگر رشتهها سر میزد تا از نزدیک، حامی و مشوق بچههای ایران باشد. در دیدار ردهبندی فوتسال نیز همراه توماس باخ، رئیس سابق کمیته بینالمللی المپیک، در سالن داکار آرنا حاضر شد و با شور و هیجان، دختران ایران را تشویق کرد؛ آنقدر پرشور که باخ هم تحت تأثیر هیجان و همراهی او قرار گرفت و برای تیم ایران آرزوی موفقیت کرد.

ثریا آقایی، تنها عضو ایرانی کمیته بینالمللی المپیک، در داکار فراتر از عنوانها و مسئولیتهای رسمیاش ظاهر شد. همراهی صمیمانه و بیوقفه او با تکتک اعضای کاروان ایران، بار دیگر نشان داد که انتخابش برای حضور در چنین جایگاهی تا چه اندازه شایسته بوده است. او ثابت کرد که ظرفیتهایش به مدالها، عناوین و جایگاههای بینالمللی محدود نمیشود و میتوان روی تجربه، توانمندی و نگاه مسئولانهاش در ورزش کشور حساب ویژهای باز کرد.
آنچه ثریا آقایی را در المپیک ۲۰۲۶ داکار متمایز کرد، فراتر از مسئولیتهای رسمی و جایگاه بینالمللیاش بود. او با رفتار و همراهیاش نشان داد که مسئولیتپذیری، تعهد و تعلق خاطر به ورزش کشور، مرز و عنوان نمیشناسد.
251 251