خبر فوری
فرهنگی

نقد و بررسی فیلم «هرگز پس از تاریکی» ‘Never After Dark’

فرارو- اثر تازه دِیو بویل با تلفیق اتمسفر وهم‌آلود جنگل‌های مه‌گرفته ژاپن و هنرنمایی موئکا هوشی، به بازتعریف گونه ارواح خبیثه در سینمای وحشت پرداخته است. به گزارش فرارو به نقل از نیویورک تایمز، حرکت آرام دوربین در امتداد جاده‌ای کوهستانی میان…

فرارو- اثر تازه دِیو بویل با تلفیق اتمسفر وهم‌آلود جنگل‌های مه‌گرفته ژاپن و هنرنمایی موئکا هوشی، به بازتعریف گونه ارواح خبیثه در سینمای وحشت پرداخته است. به گزارش فرارو به نقل از نیویورک تایمز، حرکت آرام دوربین در امتداد جاده‌ای کوهستانی میان جنگل‌های مه‌آلود ژاپن و نمای نزدیک تدریجی از ساختمانی متروک در دل کوهستان، تماشاگر را از نخستین دقایق فیلم «هرگز پس از تاریکی» (Never After Dark) وارد قلمرویی تسخیرشده می‌کند. این درام ترسناک و پرتعلیق، ساخته دِیو بویل، داستان یک احضارکننده ارواح را دنبال می‌کند که در آخرین مأموریت خود با هماوردی شیطانی و بسیار خطرناک‌تر از موارد پیشین روبه‌رو می‌شود. موئکا هوشی، که با درخشش در سریال تاریخی «شوگون» (Shōgun) شناخته شد، در این اثر نقش آیری را بر عهده دارد؛ متخصص باتجربه‌ای در حوزه ارتباط با ارواح که وظیفه‌اش انتقال اشباح ناآرام به جهان پسین و رهانیدن منازل مشتریان وحشت‌زده از تسخیر است. مأموریت تازه او از سوی مالک مبادی‌آداب یک کلبه کوهستانی (با بازی تائه کیمورا) محول می‌شود که از تردد موجودی مخوف و کالبدشکافی‌شده در پیرامون ملکش شکایت دارد. اگرچه آیری در ابتدا با بی‌تفاوتی و خونسردی به پرونده می‌نگرد، اما تصویر شبح‌گون خواهر درگذشته‌اش، میکو (با بازی کورومی ایناگاکی) که بر سطوح صیقلی پدیدار می‌شود، او را به احتیاط کامل فرا می‌خواند. در سوی دیگر، پسر بدبین صاحب هتل (با بازی کنتو کاکو) با کنجکاوی و شوخ‌طبعی گزنده، بدون اعتنا به خطرات مرگبار ماورایی، در مراحل کار آیری سرک می‌کشد. آیری با تکیه بر تجربه خود وسایل نمادینش شامل یک شمع، تاری از مو و آینه‌ای جادویی را می‌آراید؛ اما بویل با چیدمان نشانه‌های وهم‌آلود، اطمینان روانی این زن را هم در دنیای فانی و هم در جهان ارواح به چالش می‌کشد. یافتن قوطی پر از دندان‌های انسان و ظواهر روحی متصل به یک مسافر مرموز (با بازی موتسوئو یوشیوکا)، آتش تعلیق را بر بستر موسیقی مسحورکننده جاناتان اسنایپس شعله‌ور می‌سازد؛ قطعاتی صوتی که از ترکیب زنگ‌های بلورین و آواهای ناله‌گونه تشکیل شده است. علاقه‌مندان به وحشت روان‌شناختی سینمای کیوشی کوروساوا، به ویژه آثاری نظیر «ترسناک» (۲۰۱۶) و «طنین» (۲۰۲۴)، هم‌پوشانی‌های مضمونی چشمگیری در این اثر خواهند یافت. در عین حال، فرجام پرکشش و عامه‌پسند فیلم با جلوه‌های پرانرژی هالیوودی گره خورده و تجربه‌ای سینمایی و دوگانه را برای مخاطبان خلق می‌کند.

نویسنده

wetosadmin

دیدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نمی‌شود.